Το κασελάκι του παππού

Κάθε μελισσοκόμος που σέβεται τον εαυτό του έχει αλλάξει τουλάχιστον 4-5 ξέστρα στη μελισσοκομική του καριέρα. Όχι επειδή πάλιωσαν(άλλωστε τι μπορεί να πάθει το ξέστρο), ούτε επειδή δεν τον βολεύουν. Αλλά πολύ απλά επειδή τα χάνει κατά τη διάρκεια των επιθεωρήσεων.

Έτσι και ο παππούς έχει να παινεύεται ότι κάθε 2-3 χρόνια χάνει κι από ένα. Χαριτολογώντας μάλιστα λέει πως θ πάρει ένα κορδόνι για να τα κρεμάει στο λαιμό του. Πόσες φορές δεν τον είδα να μουρμουρίζει επειδή κάπου το άφησε και δε το έβρισκε? Ή επειδή κάπου του έπεσε? Κάθε φορά λέει πως θα πάρει ένα κουβαδάκι για να το βάζει μέσα και κάθε φορά έρχεται με άδεια χέρια. 

Επειδή λοιπόν βαρέθηκα να βλέπω αυτή την εικόνα

αποφάσισα να του φτιάξω ένα κουτί για να βάζει μέσα τα βασικά εργαλεία. Βασική προϋπόθεση να είναι μικρό,ελαφρύ και βολικό.

Και ως εκ θαύματος τις μέρες που σκεφτόμουν πως θα το κατασκευάσω βρήκα,την ώρα που καθαρίζαμε το γκαράζ,το ιδανικό κασελάκι. Το έβαψα,έκανα μια θήκη στα πλάγια για τους αναπτήρες,έβαλα έναν συνδετήρα από τους παλιούς,τους Μπάριουμ και επειδή δεν γίνεται τρεις την ώρα να βάζεις και να βγάζεις το ξέστρο από το κουτί,έβαλα ένα μαγνητάκι στην πάνω μεριά για να είναι καθ'όλη τη διάρκεια της επιθεώρησης stand by και να μη χρειάζεται να ανοιγοκλείνει συνέχεια το κασελάκι.Ένα απλό χερούλι που έφτιαξα από ξύλο και σχεδόν έτοιμο.

Τελευταία πινελιά τα αρχικά του ονόματος του 

Παρότι μικρό έχει αρκετό χώρο για τα απολύτως απαραίτητα.Το ξέστρο,ένα μαχαίρι,μια σπάτουλα,κανένα κλουβάκι για ώρα ανάγκης και αρκετά ακόμη

Σειρά τώρα έχει το δικό μου μελισσοκομικό κουτί που θα είναι ..ας το πούμε πιο πλήρες...

Αποτυχημένα αρώματα

Είχα γράψει εδώ,πριν καιρό,για τις παγίδες αφεσμών που έφτιαξα από χαρτόκουτα

Μέσα σε αυτές και ως δόλωμα είχα βάλει ένα κομματάκι κηρήθρας

ενώ εσωτερικά τις πασάλειψα με μια αλοιφή που έφτιαξα.Όχι τίποτα το ιδιαίτερο.Λάδι,κερί και λίγες σταγόνες εσάνς μελισσόχορτου.

Στο μελισσοκομείο,η παγίδα που είχα βράχηκε και καταστράφηκε.Τις μέρες λοιπόν που την αφαίρεσα και μέχρι να την αντικαταταστήσω είχα αλείψει κάποια ύποπτα δεντράκια με τη συγκεκριμένη αλοιφή.
Φέτος,επειδή ήμασταν συνεπείς και προσεκτικοί στις επιθεωρήσεις,δεν σμηνούργησε κανένα από τα μελίσσια μας.Τις τελευταίες δέκα μέρες όμως κάποιες υποχρεώσεις με κράτησαν απασχολημένο και μακριά από το μελισσοκομείο με αποτέλεσμα ένας αφεσμός να προσπαθήσει να την ''κάνει''.

Δύο γκορτσιές είχαν την αλοιφή,που είχα ανανεώσει μάλιστα την προηγούμενη μέρα και μία τρίτη είχε κρεμασμένο ένα μπουκαλάκι ορού στο οποίο είχα ρίξει λίγες σταγόνες ενός αρώματος,υποτίθεται,προσέλκυσης αφεσμών.Ο αφεσμός όμως έπιασε σε ένα δεντράκι παραδίπλα.

Αγνόησε επιδεικτικά κάθε προσπάθεια που έκανα να τον ''τραβήξω'' σε συγκεκριμένα σημεία και έκατσε 5 μέτρα πιο εκεί σε σημείο μάλιστα που να μην φαίνεται.

Αυτό είναι το άρωμα που αγόρασα που και καλά,τους προσελκύει

Η μυρωδιά του είναι ακριβώς όπως αυτή ενός αντικουνουπικού.Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και σκέφτηκα ότι πιο πιθανό ήταν να διώχνει τους αφεσμούς παρά να τους προσελκύει.Είπα όμως να το δοκιμάσω,και το δοκίμασα αλλά μάλλον δεν κάνει δουλειά.

Μούφα λοιπόν τα αρώματα.Του χρόνου τις παγίδες μου θα τις δολώσω μόνο με μια μαύρη κηρήθρα.Τέλος τα αρώματα και τα ματζούνια.Πίσω στις παλιές,απλές,κλασικές συνταγές...

Το μυστήριο λύθηκε

Στην ακριβώς προηγούμενη ανάρτηση είχα περιγράψει περιχαρής πως ''γέμισα'' το κυψελάκι με μια χούφτα μέλισσες και ένα βασιλοκέλι. 
Και μάλλον βιάστηκα να χαρώ γιατί την επόμενη μέρα που πήγα για να ταϊσω..πλήρης απογοήτευση. Το βασιλοκέλι παρατημένο και μέλισσα ούτε για δείγμα. Εκείνες τις μέρες ο καιρός ήταν κρύος, οπότε η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έσβησε λόγω μικρού πληθυσμού. Θα έπρεπε όμως να δω μέλισσες, έστω και νεκρές μέσα ή μπροστά από το κυψελίδιο. Δεν υπήρχε ούτε μια. 
Έκανα όμως ακόμη μια προσπάθεια. Το ξαναγέμισα, αυτή τη φορά με περισσότερο πληθυσμό και χωρίς να βάλω βασιλικό κελί. Ξανά μεταφορά στο ίδιο μέρος.
Την επόμενη μέρα το πρωί όλα έδειχναν καλά

Το τάισα και πήγα πάλι το απόγευμα να το χαζέψω. Εδώ αρχίζει το καλό...5 μέτρα μακριά του έχω βάλει μια παγίδα για αφεσμούς. Παρατήρησα λοιπόν στην παγίδα, κίνηση. Ενθουσιασμένος ότι πρόκειται για αφεσμό άνοιξα την παγίδα και βλέπω αυτό

 Μια χούφτα μέλισσες να έχουν πλακώσει το κομμάτι κηρήθρας-δόλωμα που υπήρχε μέσα στην παγίδα και άλλες τόσες να έχουν κουβαριαστεί σε μια γωνιά.

Τότε άρχισα να υποψιάζομαι τι είχε συμβεί. Για να σιγουρευτώ όμως,πήγα και άνοιξα το κυψελάκι.

Όχι περισσότερες από 10 μέλισσες μέσα. Για κάποιο λόγο,τα κορίτσια μου,αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το κυψελίδιο  και να μετ' εγκατασταθούν μέσα στην παγίδα. Αυτές οι 10 που έμειναν ''πιστές'' προφανώς ήταν νεαρής ηλικίας που δεν πρόλαβαν να βγουν στον έξω κόσμο.

Στην παγίδα λοιπόν υπήρχε τόσο ο καινούργιος πληθυσμός όσο και αυτός από την πρώτη προσπάθεια. Και γιατί το λέω αυτό? Φυσικά όχι επειδή τις είχα βαμμένες και τις αναγνώρισα άλλα γιατί βρήκα αυτό

Νεκρές μέλισσες μέσα στα κελιά. Σημάδι πείνας. Δυστυχώς άργησα να τις πάρω χαμπάρι και δεν άντεξαν. Οι καινούργιες αποκλείεται να λιμοκτονούσαν μέσα σε μόλις μια μέρα. Οπότε πρόκειται για πληθυσμό της πρώτης προσπάθειας.
Δεν είχα άλλη επιλογή από το να μεταφέρω το κυψελάκι στη θέση της παγίδας και να τινάξω όλο τον πληθυσμό μέσα του.
Είναι τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός και η αγωνία μου για αυτό το πείραμα και την μικρή μου αυτή παραφυάδα που την επομένη το πρωί,πήγα πάλι να το δω. Εφτά η ώρα ήμουν εκεί. Ψύχρα και φυσικά τα κορίτσια τόσο νωρίς ήταν ακόμη στην αγκαλιά του Μορφέα. Όλα έδειχναν καλά. Το παράξενο?
Στην παλιά θέση της κυψέλης και πάνω σε ένα ξύλο που άφησα να γλείψουν από τα μέλια υπήρχε μια ''παρέα''

Ξενύχτισσες τις προηγούμενης νύχτας που δεν έβρισκαν το δρόμο για το σπίτι. Και τότε θυμήθηκα τη μάνα μου να μου λέει,χρόνια πριν,στην εφηβεία,πως αν γυρίσω αργά θα κοιμηθώ έξω,στο χαλάκι. Έτσι λοιπόν κι αυτές. Κοιμήθηκαν στο χαλάκι. Δίπλα δίπλα,και παγωμένες έδιναν την εντύπωση ότι ήταν νεκρές. Παρ' όλα αυτά προσπάθησα. Τις ζέστανα με το χνώτο μου και σιγά σιγά, η μία μετά την άλλη ζωήρευαν. Δε φαντάζεστε τη χαρά μου. Τι κι αν επρόκειτο για 10 μέλισσες μόνο? Ακόμη και η μία για μένα έχει αξία. Της έβαλα μία μία από την είσοδο, άφησα και μπροστά στην κυψέλη 2 κουταλιές απολεπίσματα του τρύγου με μέλι και έφυγα. 
Αύριο θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος θα τους δώσω ένα βασιλοκέλι έτοιμο να ανοίξει. 
2 τα ερωτήματα:
1) Μήπως για την εγκατάλειψη του κυψελιδίου οφείλεται η παντελής έλλειψη μυρωδιάς κυψέλης? Βλέποντας τις μέλισσες της παγίδας να μαζεύονται στο κομμάτι της κηρήθρας συνειδητοποίησα ότι στα 3 πλαισιάκια είχα βάλει φύλλα, ενώ θα μπορούσα να βάλω κομμάτι χτισμένης κηρήθρας. Μήπως λοιπόν φταίει αυτό?
2)Γιατί ενώ όλος ο πληθυσμός απαρνήθηκε το κυψελίδιο και διάλεξε άλλη φωλιά οι ''ξενύχτισσες'' έμειναν πιστές και το αποδέχτηκαν σαν το νέο τους σπίτι.

Ένα από αυτά που λατρεύω στη μελισσοκομία είναι ο πειραματισμός και η παρατήρηση. Να μην ακολουθώ,πολλές φορές,την πεπατημένη αλλά να χαράζω το δικό μου μονοπάτι και όπου βγει. Και τίποτα να μην πετύχω πάλι κερδισμένος θα βγω. Θα έχω αποκτήσει εμπειρίες και γνώσεις υπερπολύτιμες για τα επόμενα μελισσοκομικά μου χρόνια. 
Ξανά αναμονή λοιπόν για να δούμε εάν το μελισσάκι μας τα καταφέρει να αποκτήσει μάνα,να αρχίσει σιγά σιγά να αναπτύσσεται και να το καμαρώσω επιτέλους όπως το έχω φανταστεί.

Επιτέλους ζωή στο κόσμημα

Είχα,πριν λίγες μέρες,παρουσιάσει το κυψελάκι το οποίο,ενώ αρχικά κατασκεύασα ως θήκη για κάποιο βάζο με μέλι, στην πορεία σκέφτηκα να το χρησιμοποιήσω ως κυψελίδιο σύζευξης. 
Εδώ και πολλές μέρες έψαχνα για βασιλικά κελιά σμηνουργίας στα υπόλοιπα μελίσσια μου για να πάρω ένα και να δημιουργήσω την πολύ μικρή αυτή παραφυάδα. Όλο κάτι τύχαινε. Ή ήταν κακοσχηματισμένο και το απέρριπτα ή κατά την προσπάθεια μου να το αποκόψω από την κηρήθρα το χαλούσα. 
Σήμερα ήταν η τυχερή μου μέρα. Βρήκα ένα βασιλοκέλι σφραγισμένο,μεγάλο και σε ιδανικό σημείο,στο πλάι της κηρήθρας

Άλειψα το κυψελάκι εσωτερικά με μια κουταλιά μέλι για βοήθεια στο νέο ξεκίνημα των κοριτσιών και το τοποθέτησα πάνω από την ανοιχτή κυψέλη

Διάλεξα ένα τελάρο με ανοιχτό γόνο και το τίναξα πάνω από το κυψελίδιο

Στην πλειοψηφία τους ήταν παραμάνες. Αυτό δηλαδή που χρειαζόμουν. 
Τύλιξα το βασιλοκέλι με αλουμινόχαρτο για προστασία αφήνοντας μόνο την άκρη ακάλυπτη,την οποία και άλειψα με λίγο μελάκι. 
Αφού τοποθετήθηκε ανάμεσα στα μίνι πλαίσια,έκλεισα το καπάκι,σταυρώθηκε και πήρε το δρόμο για το νέο του σπίτι.

Μετεγκαταστάθηκε κάπου κοντά,για να το παρακολουθώ, μακριά από άλλα μελίσσια.Αμέσως μόλις άνοιξα το πορτάκι ξεχύθηκαν έξω και άρχισαν την αναγνώριση της νέας τους γειτονιάς.

Μια γειτονιά γεμάτη με γαϊδουράγκαθα έτοιμα να ανθίσουν. Αργότερα γεμίζει η περιοχή με πολύκομπο ενώ σχεδιάζω να σπείρω το χωράφι αυτό με φακελωτή. Σαν να λέμε ένας μικρός παράδεισος για να μη τους λείψει τίποτα.
Έχω σχέδια γι' αυτό το μελισσάκι. Θα τα πούμε όμως εν καιρώ και θα σας παρουσιάζω την πορεία του με διάφορα άρθρα. Σημασία έχει τώρα να γονιμοποιηθεί σωστά η βασίλισσα και να αρχίσει τη γέννα. Μετά τα υπόλοιπα θα είναι εύκολα. Δυστυχώς υπάρχουν πολλές πιθανότητες αυτό να μη γίνει. Πολλά μπορεί να πάνε στραβά. Από το να χάλασα το κελί κατά τη μεταφορά,μέχρι να μη μπορέσει να γονιμοποιηθεί σωστά. Θα δείξει ο χρόνος. Προς το παρόν περιμένουμε την εκκόλαψη. 
Σταυρώστε τα δάχτυλα για γούρι...

Η Πελίας

Την είχα προσέξει εδώ και χρόνια, να σκονίζεται στην αποθήκη του παππού. Φέτος μόνο πήρα την απόφαση να την βγάλω και να δω αν αξίζει τον κόπο. Και μόλις την είδα στο φως....έρωτας με την πρώτη ματιά.

Βέβαια δεν γνώριζα περί τίνος πρόκειται και χρειάστηκε μία έρευνα στο διαδίκτυο για να ''συστηθούμε''.
Πρόκειται λοιπόν για μια κυψέλη Πελίας. Με χαμηλό κόστος, πολύ απλή στην κατασκευή και με ότι είδους ξυλεία διέθετε ο καθένας, η κυψέλη αυτή, που αποτελεί έμπνευση του κ. Βλαδίμηρου Δερματόπουλου, είχε ως στόχο να παροτρύνει τον κόσμο να ασχοληθεί με την μελισσοκομία.
Σύμφωνα με την Αριστοτέλεια Μελισσοκομία, πήρε το όνομα της από τις παραδοσιακές κυψέλες του Πηλίου και το βασιλιά Πελία.
''Ξαδέρφη'' της Ιαπωνικής κυψέλης αλλά και της κυψέλης warre με εμφανείς τις ομοιότητες και την κοινή τους φιλοσοφία.

                                  Κυψέλη warre                  Ιαπωνική κυψέλη

Και εδώ μια Πελίας (άσπρη) και μία warre στην ίδια φωτογραφία

Πολλές ομοιότητες όμως και με την δική μας Αργώ. Στην ουσία η Αργώ είναι 4 Πελίας ενωμένες.

Μία κυψέλη Αργώ

Ας γυρίσουμε στην Πελίας να την μελετήσουμε αναλυτικά.

Το καπάκι. Ξύλινο, με τη λαμαρίνα του, χωρίς όμως τις θυρίδες αερισμού που συναντάμε στις συμβατικές κυψέλες

Η γονοφωλιά

Και τα ξυλάκια εσωτερικά για να στηρίζουν τις μεγάλες, σε ύψος, κηρήθρες. Ακριβώς το ίδιο δηλαδή που έχουν και τα κοφίνια

Η ύπαρξη των εσωτερικών αυτών υποστυλωμάτων καθιστά την επιθεώρηση της Πελίας αδύνατη. Οι κηρήθρες θα χτιστούν γύρω από τα ξυλάκια, θα κολληθούν και στα πλα'ι'νά οπότε δεν γίνεται να σηκωθούν για να γίνει έλεγχος.

Οι κηρηθροφορείς

Η βάση. Με σίτα παρακαλώ με μικρή είσοδο και χωρίς σανίδα πτήσης

Και τέλος ένας μελιτοθάλαμος 

Δυστυχώς ουδείς ξεγελά το χρόνο. Ούτε καν η Πελίας. Σαπίσματα, σκισίματα του ξύλου..μέχρι και σπασίματα είχε. 

Λογικό όμως αφού... τα 'χει τα χρονάκια της.
Αφού λοιπόν απολυμάνθηκε με φλόγιστρο,βγήκαν οι συνδετήρες,μπήκαν τακούνια στη βάση και σανίδα πτήσης,τρίφτηκε και στοκαρίστηκε με ξυλόκολλα και πριονίδι

Στη συνέχεια περάστηκε 2 χέρια λινέλαιο με στεγνωτικό και αφού στέγνωσε βάφτηκε.

Και να τη η κυρία πλάι στην αδερφή μου

Τέτοιο στολίδι είναι κρίμα να πατάει κάτω οπότε της έφτιαξα και μια βάση

Κόλλησα και στους κηρηθροφορείς φύλλα κηρήθρας για να μην κουράσω τα κορίτσια πολύ με το χτίσιμο

Για τις ενώσεις γονοφωλιάς-βάσης-καπακίου-μελιτοθαλάμου χρησιμοποίησα συνδετήρες ελάσματα καθώς μ φαίνονταν πιο κομψά και όμορφα

Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Τη βάση..που είναι αυτή

και στην οποία ήθελα να προσαρμόσω μία εσωτερική γυρεοπαγίδα.

Έκοψα ένα κομμάτι γυρεοπαγίδας και έβαλα περιμετρικά του πυχάκια αφήνοντας κενή μόνο την μία πλευρά

Έβαλα μπουλόνια που να χωράν από τα μάτια της σίτας

και με τη βοήθεια των ξύλινων κομματιών από την κάτω πλευρά δημιουργείτε ένα ''σάντουιτσ'' με τη σίτα στη μέση. Αυτό δηλαδή

Και έτσι δείχνει η γυρεοπαγίδα μονταρισμένη

Η γύρη θα πέφτει στη σίτα και από κει στο συρταράκι που έφτιαξα το οποίο θα μπαίνει συρταρωτά από κάτω πατώντας πάνω στα τακούνια της βάσης. Και επειδή μια εικόνα=χίλιες λέξεις εγώ θα βάλω δυο για να το καταλάβετε ακόμη καλύτερα

Το πρίν και το μετά

Και θα με ρωτήσει κάποιος γιατί? Αξίζει? 
Μου έφαγε 3 απογεύματα,δεν βολεύει στις επιθεωρήσεις,δεν βολεύει στις μετακινήσεις και επιπλέον θα έχω και πρόβλημα με τους αφεσμούς αφού δεν μπορώ να κάνω έλεγχο. Κι όμως. Δεν το μετάνιωσα στιγμή.
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Με τα μελίσσια είμαι ερωτευμένος. Το κάνω από μεράκι και αγάπη. Δόξα το θεό δεν ζω από αυτό και δεν θέλω να το κάνω ποτέ βιοποριστικά. 
Γιατί τότε χάνεται η μαγεία,ο πειραματισμός,ο ρομαντισμός. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θέλω να ξεπεράσω έναν συγκεκριμένο αριθμό σμηνών. Θέλω να ασκώ τη μελισσοκομία όπως την έμαθα,όπως με ευχαριστεί να το κάνω. Αυτό σημαίνει λιγότερους τενεκέδες. Δεν με ενδιαφέρει. Το 1 κιλό μέλι που θα πάρω,πρώτα ο θεός,από αυτή την κυψέλη δεν θα χει τιμή. 
Εν αναμονή λοιπόν της στιγμής που θα βρεθεί το κατάλληλο σμήνος και η ''Πελίας μου'' αποκτήσει...ζωή.

Πηγές:
http://aristomel.blogspot.gr/
http://melissabees.com/japanese-beehive-plans/
https://thebeespace.net/warre-hive/
http://beeclubpellas.blogspot.gr/2007/12/blog-post_01.html

Το κόσμημα

Η αρχική ιδέα ήταν να βάλω μέσα ένα βάζο με μέλι και να γίνει ένα πολύ ξεχωριστό και ιδιαίτερο δώρο. Στο τέλος όμως βγήκε τόσο ωραίο που θα ήταν αμαρτία να χρησιμεύσει σαν μια απλή θήκη για βάζο.
Και για να δείτε και μόνοι σας. Ιδού...

Μία μικρογραφία μιας κανονικής κυψέλης. Με όλα τα κομφόρ. Κατασκευασμένη αποκλειστικά από παλέτα η οποία σάπιζε παρατημένη σε κάποιο χωράφι.
Ας τα δούμε ένα ένα...

Η είσοδος με τη σανίδα πτήσης

Το καπάκι με τις θυρίδες αερισμού

Με αυτό το γάντζο θα ασφαλίζει απο μπροστά

Και ένας μεντεσές από πίσω

Οι κηρηθροφορείς, 3 στον αριθμό, και οι πατούρες στις οποίες θα πατάνε

Και αφού περάστηκαν και τα φύλα κηρήθρας

Κάπως έτσι είναι και το εσωτερικό

Και μία φωτογραφία της δίπλα σε μία κανονική κυψέλη για να καταλάβετε πόσο μινιόν είναι

Τι θα το κάνω λοιπόν? Θα το χρησιμοποιήσω ως κυψελίδιο σύζευξης μια φορά τουλάχιστον και μετά θα δωριστεί σε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο να διακοσμεί το σπίτι της..